Carl R. Rogers (1902-1987) wordt beschouwd als een van de vooraanstaande vernieuwers binnen de moderne psychologie en heeft zonder twijfel een historische impact gehad. Na zijn studie klinische psychologie aan de Universiteit van Columbia, begon hij zijn carrière als directeur van een centrum voor probleemkinderen in Rochester. Hierna bekleedde hij hoogleraarschappen aan de universiteiten van Ohio, Chicago en Wisconsin. In 1963 richtte Rogers het inmiddels wereldberoemde Centre for the Study of the Person in La Jolla, Californië op, waar hij tot het einde van zijn leven actief bleef. Zijn benadering van “cliëntgerichte therapie” en “non-directieve” behandelmethoden betekende een revolutie in de aanpak van psychische problemen en veranderde de inzichten over de menselijke persoonlijkheid. Rogers legde de nadruk op de individuele behoefte aan vrijheid en zelfbeschikking, met vragen als: wat houdt persoonlijke groei in? Hoe kunnen we anderen ondersteunen in hun zoektocht naar zelfontplooiing? Welke voorwaarden zijn nodig voor een daadwerkelijk constructief en creatief leven? Rogers bleek een voorloper te zijn van een grote verandering in de mentaliteit binnen psychotherapie, counseling, pastorale zorg en maatschappelijke hulpverlening. In zijn visie moeten mensen met psychische problemen niet gezien worden als patiënten die “genezen” moeten worden, maar als cliënten die geholpen kunnen worden om zelf hun pad naar persoonlijke groei te ontdekken. Zijn oprechte en positieve kijk op de menselijke natuur legde hij vast in zijn klassieke boek “Mens worden”. Hierin biedt Rogers na een openhartige autobiografische introductie zijn inzichten uit zijn lange loopbaan. Dit werk blijft waardevol voor iedereen die betrokken is bij opvoeding en relatieproblemen, en biedt blijvend inzicht en praktische inspiratie.