Diagnostiek speelt een cruciale rol binnen de hulpverlening en verdient daarom een prominente plek in academische opleidingen en professionele statuten. Bijna elke academisch opgeleide hulpverlener zal het hiermee eens zijn, of ze nu actief zijn in de geestelijke gezondheidszorg, het onderwijs of de jeugdzorg. Toch rijst de vraag of deze algemene overeenstemming niet zo vaag is geworden dat het slechts een cliché lijkt. Deze kwestie kwam naar voren binnen de beroepsvereniging van Nederlandse pedagogen en onderwijskundigen. Dit gebeurde zowel door discussies in vakliteratuur over de gewenste diagnostische methoden, als door de groeiende hoeveelheid vragen over de eisen die beroepsverenigingen stellen voor het behalen van beroepsbekwaamheidsregistraties. Zou de consensus even sterk blijven als hulpverleners, inclusief degenen die verantwoordelijk zijn voor de opleidingen, hun meningen over ‘plaats’ met elkaar delen?