Iedereen is het erover eens dat onze energievoorziening betaalbaar, betrouwbaar en milieuvriendelijk moet zijn. Toch is het eerlijk verdelen van de voordelen en lasten van onze energiebronnen, zowel in eigen land als internationaal, complex, politiek gevoelig en vaak onderwerp van maatschappelijke discussie. Wie krijgt er een windpark of kolencentrale in de buurt? Wat zijn de sociale en ecologische effecten van zonnepanelen uit China of van gasimport uit Rusland? En wie profiteert er eigenlijk van? “Energie in 2030” toont aan dat elke energiebron maatschappelijke weerstand oproept. Denk aan kernenergie of schaliegas, maar ook biobrandstoffen, CO2-opslag ondergronds en talrijke windenergieprojecten op land stuiten op veel verzet. Dit maakt de uitdagingen voor de toekomst groter. Binnen de komende twintig jaar zullen de enorme inkomsten uit de conventionele aardgaswinning geleidelijk verdwijnen. Bovendien wordt de energievoorziening in Nederland mogelijk vervuilender en minder betrouwbaar. Vroeg of laat moet de overheid duidelijk maken dat ingrijpende en kostbare maatregelen noodzakelijk zijn, maatregelen die veel belanghebbenden zullen beïnvloeden. Jurgen Ganzevles en Rinie van Est, onderzoekers bij het Rathenau Instituut, roepen op tot een helder energiebeleid en een transparante energiemarkt. Alleen op die manier kan er meer draagvlak ontstaan voor ingrijpende veranderingen. Het moet duidelijk worden hoe duurzaam en sociaal verantwoord de Nederlandse energievoorziening werkelijk is. En: hoeveel besteden we aan energie? Wat levert het ons op? Om gefundeerde keuzes te maken, moeten we per energiebron weten hoe betaalbaar, betrouwbaar en duurzaam die is, want dat is nu niet duidelijk. In “Energie in 2030” vindt u naast essays ook concrete aanbevelingen. Deze zullen beleidsmakers, maatschappelijke organisaties, energieadviseurs en burgers uitdagen om oplossingen te vinden voor de vraag hoe Nederland op de lange termijn kan beschikken over betaalbare, schone en betrouwbare energie.