In hun preadvies richten de auteurs zich op enkele terugkerende knelpunten in de discussies rondom de inhoud van een wettelijke regeling voor nadeelcompensatie, gebaseerd op het égalitébeginsel. Volgens de auteurs zijn deze discussies voornamelijk verbonden aan twee kernelementen: de omvang en de juridische basis van nadeelcompensatie. Het omgevingsrecht fungeert als de ideale test case voor de afwegingen die de wetgever op deze gebieden moet maken.

De auteurs besteden in het preadvies eerst aandacht aan de discussie over de omvang van de nadeelcompensatieregelingen binnen het omgevingsrecht. Ze onderzoeken of schaduwschade in aanmerking komt voor vergoeding en of het huidige systeem van afzonderlijke schaderegelingen in formele wetten, met een limitatieve lijst van oorzaken, kan worden vervangen door een algemene nadeelcompensatieregeling met een bredere toepassing in de Algemene wet bestuursrecht.

Vervolgens wordt er uitgebreid stilgestaan bij de juridische basis, met name de toepassing van het normaal maatschappelijk risico op schade door waardevermindering in het omgevingsrecht. Ze bespreken of de huidige toepassing van dit risico bij indirecte planschade bijdraagt aan de doelstelling van de wetgever om compensaties voor planschade terughoudender toe te kennen. Daarnaast onderzoeken ze in hoeverre de manier waarop bestuursorganen, deskundigen en de bestuursrechter met dit criterium omgaan de rechtszekerheid bevordert en consistent is.

De auteurs ronden af met een reeks aandachtspunten voor een wettelijke regeling van nadeelcompensatie in het omgevingsrecht. Deze punten betreffen niet alleen de omvang van een nadeelcompensatieregeling en de regeling van het normaal maatschappelijk risico, maar ook enkele procedurele aspecten.