Direct na de Tweede Wereldoorlog stond het bouwen in het teken van veel, snel en goedkoop. Dit leidde tot de creatie van ruime, groene buurten die destijds zeer gewaardeerd werden. De nadruk op kwantiteit ging echter ten koste van de kwaliteit, iets wat nu problematisch is voor de tuinsteden die tussen 1945 en 1970 zijn gebouwd. Deze woningen voldoen niet meer aan de moderne woonwensen, waardoor vernieuwing noodzakelijk is. Toch blijven de idealen van licht, lucht en ruimte nog steeds relevant. Dankzij hun groene karakter onderscheiden deze wijken zich van zowel oude stadscentra als de nieuwere Vinex-wijken. De Stawon-studie “DE TUINSTAD IS DOOD, LEVE DE TUINSTAD!” neemt de oorspronkelijke ontwerpidealen als uitgangspunt en beschouwt het herontwikkelen van de naoorlogse stad als een culturele ontwerpuitdaging. Via ontwerpend onderzoek toont deze studie aan welke rol ontwerpers kunnen spelen in de vernieuwing en biedt het gereedschappen voor een effectieve aanpak van naoorlogse stadswijken.