In dit boek biedt de vooraanstaande theaterhistoricus prof.dr. H.H.J. de Leeuwe een gedetailleerd overzicht van het Amsterdamse toneel in een jaar dat gekenmerkt werd door grote maatschappelijke veranderingen in Nederland. De Franse legers arriveerden als bezetters maar werden verwelkomd als bevrijders. Binnen de burgerij, die tot dan toe onderdrukt was, groeide een sterke anti-Oranje sentiment. ‘Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap’ werd de nieuwe, zegevierende slogan. Hoe het toneel, dat altijd een weerspiegeling van zijn tijd is, reageerde op deze revolutionaire gebeurtenissen, blijkt vooral uit de keuzes in het repertoire. De auteur analyseert op boeiende wijze bijna alle stukken die dat jaar werden opgevoerd, met aandacht voor zowel inhoud en vorm als hun maatschappelijke en politieke rol. Het boek schenkt veel aandacht aan de acteurs, hun artistieke prestaties en hun weerstand tegen de prinsgezinde directie. Maar toneel is ook ‘l’art de plaire’, zoals Molière het noemde, de kunst van het behagen. Een serieuze voorstelling gevolgd door een ballet en een klucht bleek in het politieke klimaat van 1795 een succesvolle formule. Wat werd er gespeeld en wat niet? Bestond er toneelkritiek? Werd er les gegeven? Gaf men de voorkeur aan poëzie of proza? Genoot men meer van Racine en Voltaire (classicisme) of van Mercier en Kotzebue (modern realisme)? Wilde men eerder tot tranen geroerd worden of lachen? Het laatste hoofdstuk vat de gebruikte verhalen en motieven samen en schetst zo een beeld van het theaterleven in de hoofdstad tijdens de Verlichting en het Sentimentalisme, een tijd waarin de burgerij voor het eerst naar herkenning op het toneel verlangde.