De term ‘Republiek der Letteren’ verwijst sinds de tijd van Erasmus naar een virtuele gemeenschap van geleerden en intellectuelen. Deze gemeenschap stond in principe open voor iedereen en streefde ernaar nationale en religieuze grenzen te overstijgen, waarbij aanvankelijk Latijn en vanaf de zeventiende eeuw steeds vaker Frans als gemeenschappelijke taal werd gebruikt. Dit concept beperkte zich hoofdzakelijk tot West-Europa en bestond tot halverwege de achttiende eeuw uit talrijke afzonderlijke culturele centra die onderling verbonden waren. Frankrijk en de Noord-Nederlandse Republiek speelden hierin onmiskenbaar een leidende rol, maar het ideaal van een harmonieuze ‘republiek’ bleek vaak onbereikbaar. In “De Republiek der Letteren” toont Hans Bots hoe geleerden gedurende deze drie eeuwen met elkaar in contact kwamen via persoonlijke ontmoetingen tijdens hun universitaire studies, correspondenties en publicaties in boeken en tijdschriften. Zo ontstond een uitgebreid en fascinerend netwerk van onderlinge relaties.