In dit boek staat de Tsjechisch-Nederlandse geleerde Jan Amos Comenius (1592-1670) centraal. Hij streefde ernaar om met zijn filosofische inzichten en onderwijsmethoden de menselijkheid binnen de maatschappij te bevorderen. Comenius pleitte voor samenwerking tussen mensen met uiteenlopende levensbeschouwelijke opvattingen om dit doel te bereiken. Daarnaast worden de rozenkruisers en vrijmetselaars besproken, die zich al in de zestiende en zeventiende eeuw lieten horen. In tegenstelling tot de kerken, toonden zij een onafhankelijke manier van denken en een streven naar een humanere cultuur.

De ideeën van Comenius beïnvloeden hun gedachten en gesprekken zowel direct als indirect, en worden kritisch bevraagd of constructief gebruikt, maar zijn altijd een bron van inspiratie.