Toen Arbeiderswoningvereniging De Gezonde Woning, tegenwoordig bekend als Standvast Wonen, in 1911 werd opgericht, was de benedenstad van Nijmegen nog een hellende wijk vol vervallen krotten, waar duizenden mensen in erbarmelijke omstandigheden leefden. De Woningwet van 1901 was deels bedoeld om zulke situaties te verbeteren. Het opruimen van krotten en het huisvesten van bewoners in nieuw te bouwen woningen waren belangrijke doelen. Woningbouwcorporaties speelden hierbij een cruciale rol, aangezien zij verantwoordelijk waren voor de bouw en verhuur van deze nieuwe woningen. Vanwege de aanhoudende woningnood duurde het in Nijmegen echter nog een halve eeuw na de invoering van de Woningwet voordat de krotopruiming serieus werd aangepakt. De voltooiing hiervan vond eigenlijk pas plaats in 1985 met de herontwikkeling van de Benedenstad. In zijn boek “De gezonde woning” beschrijft Rob Wolf hoe Nijmegen in twee grote fasen een nieuw uiterlijk kreeg. Hij bespreekt ook de significante veranderingen die de wijken van corporaties hebben doorgemaakt. Waar eerst bijna uitsluitend autochtone gezinnen woonden, zijn nu ook alleenstaanden, studenten, asielzoekers, gehandicapten en nakomelingen van gastarbeiders ruim vertegenwoordigd. Niet alleen de samenstelling van de wijken veranderde drastisch in de afgelopen eeuw, maar ook het woonpatroon van de inwoners, wat leidde tot een gewijzigde strategie van de corporaties: van De Gezonde Woning naar Standvast Wonen. Deze uitgave werd gerealiseerd in samenwerking met de stichting Standvast Wonen ter gelegenheid van hun honderdjarig bestaan. Rob Wolf, een historicus met vele publicaties over onderwerpen als de geschiedenis van bouwen en wonen, ziekenhuizen en onderwijs, is de auteur.