Deze studie over constitutionele interpretatie voert een rechtsvergelijkend onderzoek uit naar hoe rechters het recht op persoonlijkheid interpreteren. Aan de hand van jurisprudentie van het Amerikaanse Hooggerechtshof, de Nederlandse Hoge Raad, het Duitse Federale Constitutionele Hof, het Europese Hof voor de Rechten van de Mens en het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen wordt geïllustreerd hoe rechters bestaande rechtsnormen uitgebreid interpreteren of nieuwe normen creëren. De belangrijkste bevinding is dat verschillen in de interpretatie van het recht op persoonlijkheid verklaard kunnen worden door de constitutionele verhoudingen binnen elk rechtsstelsel.