In de zeventiende eeuw zagen de schuitenmakersgildebroeders in Groningen hun werkgelegenheid sterk stijgen toen de vervening van de Veenkoloniën begon. De vraag naar turfschuiten nam zo fors toe dat ze die nauwelijks konden bijbenen. Hierdoor werden er al snel talrijke werven en kleine werfjes in de nieuw ontgonnen veengebieden opgezet. Dit markeerde het begin van een bloeiende industrie die nog steeds bestaat. Aanvankelijk werden vooral turfschuiten vervaardigd, maar al snel vroegen Groningse schippers om grotere, zeewaardige schepen om hun goederen verder te vervoeren. Deze schepen kwamen er, waarbij de bouwers rekening hielden met de smalle kanalen. Dit boek belicht de geschiedenis van de scheepsbouw in Groningen, waarin periodes van bloei en crisis elkaar afwisselen, en toont hoe de scheepsbouwers zich aanpasten aan veranderende omstandigheden.