Ik ben verdwaald in mijn eigen gedachten. De weg kwijt en doelloos rennend in alle richtingen.

Wie kan me helpen? Wie kan me opmerken?

Ze zien me uiteindelijk. Ze grijpen me vast en sluiten me op.

Ik ben alleen. Verloren in mijn eigen gedachten.

Is er iemand die even bij me wil zijn? Ik vraag niet veel. Alleen wat liefde en aandacht, zodat ik me weer mens kan voelen.

Is dit wat mensen bedoelen als ze spreken over een verward persoon?

Vergeef me. Bevrijd me. Omarm me.

Help me. Zie me. Hou van me.

Laat me met rust.

Terwijl mijn tranen het vuur in mij doven, houd ik vast aan de hoop dat iemand me nog ziet. Niet alleen de verwarring, maar de mens daarachter.

Het voelt als een nare droom. Maakt iemand me wakker? Want ik vind de weg niet meer terug…

In “Ingesloten” onthult Rosan van der Zee het aangrijpende en waargebeurde verhaal van haar gedwongen opname. Een dagboek vol met angst, onbegrip en machteloosheid, maar ook met de soms onuitputtelijke kracht en het doorzettingsvermogen van een mens in nood.