De laatste tijd krijgt het koloniale en slavernijverleden van Nederland veel aandacht, vaak in een negatief daglicht. Waar eerder trots de boventoon voerde, is deze nu omgeslagen naar schuldgevoelens. Onder invloed van prominente Leidse historici, koning Willem-Alexander en voormalig premier Mark Rutte, lijkt Nederland nu bovenaan de Europese lijst te staan van landen die spijt betuigen en excuses aanbieden. Maar is dit de juiste koers, of zou de politiek moeten stoppen met wat velen zien als een ‘weg-met-ons’ mentaliteit? Bossenbroek lijkt de voorkeur te geven aan het laatste standpunt. Er is namelijk geen breed draagvlak voor de officiële excuses bij de bevolking. De grootste politieke partij, de PVV, pleit ervoor om alle excuses in te trekken en het land opnieuw te ‘veroveren’. Uit een internationale enquête blijkt dat Nederlanders, van alle ondervraagde nationaliteiten, het meest trots en het minst beschaamd zijn over hun koloniale verleden. Hierdoor lijkt de manier waarop Nederland met zijn geschiedenis omgaat, de kloof tussen de politiek en de burgers te vergroten. Dit is zorgwekkend. Hoe kunnen we voorkomen dat deze afstand onoverbrugbaar wordt? Is het mogelijk om recht te doen aan het verleden zonder het heden te belasten met verdere polarisatie die de democratie in gevaar brengt?