“Urgentie geboden” werpt een licht op de wereldwijde strijd voor de emancipatie van homo’s en lesbiennes. Dit thema wordt besproken in het kader van het zestigjarig jubileum van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Ondanks deze Verklaring uit 1948 zijn seksuele minderheden vandaag de dag nog steeds het slachtoffer van schendingen van mensenrechten, vaak zelfs door overheden, variërend van subtiele discriminatie tot gevangenschap, marteling, doodstraf en moord. In sommige landen worden homo’s en lesbiennes nog steeds niet als mensen erkend, waardoor mensenrechten niet op hen van toepassing worden geacht. Homofobie lijkt het laatste maatschappelijk aanvaarde vooroordeel te zijn, terwijl racisme, antisemitisme en vrouwenhaat inmiddels verworpen of veroordeeld zijn. Er is dringend actie nodig. In ongeveer tachtig landen worden homo’s en vaak ook lesbiennes nog steeds als criminelen gezien. In sommige van deze landen zijn langdurige gevangenisstraffen en zelfs de doodstraf wettelijk vastgelegd. “Urgentie geboden” behandelt de dringende kwesties rondom homo- en lesbo-emancipatie, zowel in Nederland als internationaal. Er zijn stappen vooruit gezet, zowel in de decriminalisering als in de strijd voor gelijkberechtiging. De praktische toepassing en beleving daarvan vormt de volgende uitdaging. De Yogyakarta Principles, een kader van internationaal erkende mensenrechten, bieden hierbij belangrijke richtlijnen. Deze en andere strategieën van homo- en lesbo-organisaties komen aan bod. Er ontstaat een zichtbare homo- en lesbobeweging, zelfs in Afrika en Oost-Europa, waar de omstandigheden moeilijk zijn. Zelfportretten van homo- en lesboactivisten illustreren de persoonlijke urgentie van deze strijd.