Het menselijk denken vereist ordening als basis om grip te krijgen op de schijnbare chaos waaruit het bestaan is opgebouwd. Door deze ordening ontstaan er in onze waarneming van de werkelijkheid vaste patronen die overeenkomen met specifieke begrippen. Deze patronen zijn terug te leiden naar de basisvormen van punt, lijn en driehoek. Zelfs de menselijke vorm wordt bepaald door de specifieke samenhang van deze elementen, zodat we de menselijke gestalte kunnen herkennen. Om deze patronen helder te maken, worden ze vaak omgezet in maat en getal. Hoewel de werkelijkheid wiskundig beschreven kan worden, betekent dit niet dat de betekenis ervan even concreet is als het getal zelf. Zowel de herkenning als beschrijving van de werkelijkheid blijven menselijke interpretaties, die niet alleen tot verschillende opvattingen kunnen leiden, maar ook in de loop van de tijd van betekenis kunnen veranderen. Daarom hebben maat en getal een relatieve waarde. Deze verhandeling onderzoekt de relativiteit van menselijke maatvoering door deze in een historische context te plaatsen. Dr. W.J.M. Gerver, kinderarts-endocrinoloog aan de Universiteit Maastricht, richt zijn wetenschappelijk onderzoek op de groei van kinderen, met bijzondere aandacht voor hun proportionele ontwikkeling. In de atlas “Paediatric Morphometrics” heeft hij talloze lichaamsverhoudingen van de Nederlandse populatie vastgelegd, van 25 weken zwangerschap tot 18 jaar. Daarnaast verzamelde hij ook groeigegevens van buitenlandse populaties, zoals de Indonesische bevolking. Zijn studie in de cultuurwetenschappen heeft geleid tot een analyse van hoe de menselijke maat door de geschiedenis heen is ervaren.