Philip Mechanicus, geboren in 1889 in Amsterdam, begon op zeventienjarige leeftijd zijn carrière in de journalistiek en groeide al snel uit tot een veelgelezen journalist. Na zijn werk bij enkele kranten in Nederlands-Indië, trad hij in 1919 aan als buitenlandredacteur bij Het Algemeen Handelsblad. Zijn reisverslagen over Sowjet-Rusland en Palestina, gepubliceerd in het blad, werden later verzameld in de boeken “Van Sikkel en Hamer” en “Een volk bouwt zijn huis”. Direct na de Duitse bezetting moest hij zijn functie bij de krant opgeven. Op 27 september 1942 werd hij verraden en gearresteerd terwijl hij zonder Jodenster op het achterbalkon van een tram stond. Hij werd via de gevangenis aan de Amstelveenseweg naar het concentratiekamp Amersfoort gebracht, waar hij zwaar mishandeld werd. Op 7 november van datzelfde jaar werd hij overgeplaatst naar het doorgangskamp Westerbork en daar bij aankomst in het ziekenhuis opgenomen. Uiteindelijk werd hij op 15 maart 1944 naar Bergen-Belsen getransporteerd en op 9 oktober van dat jaar met een straftransport van honderdtwintig mannen naar Auschwitz-Birkenau gestuurd. Drie dagen na aankomst werd hij daar, samen met de rest van de groep, doodgeschoten. In zijn dagboek beschreef Mechanicus zijn dagelijkse ervaringen in Westerbork, waarbij hij zowel observeerde als empathie toonde voor het lot van zijn medegevangenen. Hij schreef: “alsof ik als officieel reporter een schipbreuk versla”. Juist door deze ogenschijnlijk afstandelijke en bijna commentaarloze manier van vastleggen, is zijn dagboek een van de meest aangrijpende documenten over het lot van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.