Vraagsturing, ontbureaucratisering, marktwerking: dit zijn de trendy termen van tegenwoordig. In de zorg moet alles anders. Maar de praktijk blijkt vaak weerbarstiger dan de optimistische visies uit beleidskringen. Ondanks de grote inzet van hulpverleners, managers en beleidsmakers, blijft er een sluier van onvervulde verwachtingen over de sector hangen en heerst er het beeld van een moeizaam functionerend systeem. Heeft deze stroefheid invloed op het plezier, de motivatie en de creativiteit van veel zorgverleners en andere betrokkenen, en beïnvloedt dit de uiteindelijke prestaties? Hoe ontstaat deze stroefheid en wat kunnen we eraan doen? Dit boek zet aan tot kritische reflectie. De auteur onderzoekt de onderliggende rationaliteit van de sector, zoals de hybriditeit, het voortdurende balanceren tussen markt en overheid, de collegialiteit in een wereld waar niemand echt de baas is, en de ‘handicaps’ van de Haagse arena, waar het ‘zorgspel’ wordt vormgegeven. De auteur gebruikt een interessante metafoor: hebben we wel een goed en speelbaar spel voor de zorg ontworpen, en wordt dit afgesproken spel wel op de juiste manier gespeeld? Verwacht geen eenvoudige oplossingen in dit boek. De complexiteit en de moeilijke dilemma’s van de zorgsector zijn een gegeven. We zullen moeten leren omgaan met deze uitdagingen.