In de jaren negentig zijn de termen ‘allochtoon’ en ‘niet-westerse allochtoon’ geïntroduceerd met het doel om achterstanden in kaart te brengen en deze waar mogelijk te verminderen. Tegenwoordig groeit de twijfel onder beleidsmakers en onderzoekers over de effectiviteit van deze labels. Er wordt betwijfeld of het categoriseren van mensen op etnische basis overeenkomt met de complexe realiteit. Bovendien dreigt het gevaar dat termen als ‘allochtoon’, ‘Marokkaan’, ‘Turk’, ‘Surinamer’ enzovoort de verschillen eerder bevestigen en bestendigen. Deze publicatie onderzoekt de relevantie en noodzaak van etnische categorisering. De verkenning begint met een bezoek aan de lokale praktijk, waar verrassend genoeg blijkt dat grote steden hun integratiebeleid niet langer langs etnische lijnen voeren. In het tweede deel komen wetenschappers aan het woord. Hoewel ze het fundamenteel oneens zijn, verwerpen de meesten het rigide en beperkende karakter van etnische categorisering – eenmaal allochtoon, altijd allochtoon. De onderzoekers stuiten op een dilemma: de etnische bril vertekent, maar zonder die bril is er onvoldoende zicht. Om de realiteit goed te begrijpen, zijn meerdere perspectieven nodig. Het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI), een onderdeel van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW), heeft bijgedragen aan deze verkenning over de zin en noodzaak van etnische categorisering in beleid. De auteurs Marcel Ham en Jelle van der Meer zijn journalisten.