Grootouders, ouders en kinderen zijn verbonden door bloedverwantschap, een gedeelde geschiedenis, tradities, waarden en normen die voortleven in de volgende generaties. Deze elementen creëren een blijvende band tussen gezins- en familieleden over de generaties heen. Annelies Onderwaater verkent deze verbondenheid met behulp van de theorie van Ivan Boszormenyi-Nagy.

In deze negende herziene editie vereenvoudigt de auteur de basisprincipes van deze theorie en plaatst ze die in een breder theoretisch kader. Ze onderzoekt de samenhang met andere theoretische benaderingen, zoals het narratief en het hechtingsperspectief. Actuele onderwerpen, zoals het omgaan met seksueel misbruik, adoptie, echtscheiding en familieconflicten, worden besproken, evenals manieren om problematische patronen binnen families te doorbreken. De kracht van boosheid komt aan bod, net als contextuele relatietherapie. Casuïstiek verduidelijkt elk onderwerp.

‘Ontschuldiging’ als een contextuele interventie wordt verder uitgewerkt en vergeleken met ‘vergeving’. Een geheel nieuw hoofdstuk richt zich op de blijvende band na de dood. Hoe kan deze band eruitzien en hoe kan gecompliceerde rouw binnen een gezin worden herkend? De helende werking van ‘postuum ontschuldigen’ bij gecompliceerde rouw wordt geïllustreerd met een casus over zelfdoding.

Dit boek biedt ook voor niet-hulpverleners die geïnteresseerd zijn in de onverbrekelijke band tussen ouders en kinderen – die zelfs na de dood voortduurt – interessante en leerzame inzichten.

Annelies Onderwaater behaalde cum laude haar diploma in de orthopedagogiek en klinische psychologie. Ze werkt als klinisch psycholoog/psychotherapeut bij de SGGZ Dimence en heeft een eigen praktijk in Amsterdam. Haar specialisaties omvatten relatie- en gezinstherapie, contextuele therapie, lichaamsgerichte psychotherapie, EMDR en rouwtherapie. Ze fungeert als opleider, supervisor en leertherapeut.