Gedurende de negentiende eeuw groeide de bekendheid van het werk van Hadewijch, dat in 1838 opnieuw was ontdekt. Albert Verwey, een van de oprichters van De Nieuwe Gids, speelde een cruciale rol in de verspreiding van haar werk, vooral buiten de kerkelijke kring van liefhebbers van middeleeuwse geestelijke literatuur. Deze studie belicht hoe Verwey zich met Hadewijch bezighield: als dichter die haar in zijn eigen poëzie verwerkte, als criticus die haar werk onder de loep nam, als vertaler die zich vooral richtte op haar visioenen en als docent in zijn colleges. Annette van Dijk onderzoekt in hoeverre Verweys opvattingen over Hadewijch aansloten bij de interesse in zowel oude als nieuwe mystiek rond 1900. Ook de invloed van de Vlaamse mediëvist en kenner van Hadewijch, J. van Mierlo, wordt besproken. Verwey bewonderde Hadewijch vooral als een eigenzinnige kunstenares, wat hij benadrukte met de uitroep ‘Welk een ketter is die vrouw geweest!’