In 1938 richtte Willem Wolter Feith, destijds kinderrechter in Groningen, zich tot de burgemeester van Delfzijl. Hij meldde dat daar meerdere “gevallen meisjes” onder toezicht stonden en vroeg of de gemeentepolitie kon worden uitgebreid met iemand die verantwoordelijk zou zijn voor de bescherming van jonge vrouwen en meisjes. Voor een kinderrechter was het destijds essentieel om over diverse kwaliteiten te beschikken: inzicht in pedagogiek, interesse in het welzijn van kinderen, kennis van kind en leefomgeving, een praktische instelling en sociale betrokkenheid. Het allerbelangrijkste was dat hij zijn werk met volledige toewijding en begrip voor het kind uitvoerde, met het belang van het kind altijd voorop.

Van 1922 tot 1995 droeg de kinderrechter de verantwoordelijkheid voor beslissingen over ondertoezichtstelling en voor de uitvoering van deze maatregelen ter bescherming van kinderen. Ingrid van der Bij onderzocht in deze periode de rol van kinderrechters in het arrondissement Groningen, waarbij de dossiers van kinderrechters haar belangrijkste bronnen waren. Eén van haar bevindingen is dat de kinderrechter, naast het nemen van juridische beslissingen, streefde naar verbetering van de pedagogische omstandigheden voor de kinderen die onder zijn hoede vielen.