Het Reeuwijkse land is vooral bekend vanwege de beroemde Reeuwijkse plassen, maar deze wateren zijn niet zomaar ontstaan, net zoals de rest van het landschap in dit gebied. Hoewel de geschiedenis van dit landschap overeenkomsten vertoont met die van het Groene Hart, heeft de unieke ligging van Reeuwijk voor specifieke ontwikkelingen gezorgd. Eeuwenlang lag het gebied op de grens tussen Holland en Utrecht, wat leidde tot de bouw van motteburchten, smokkelroutes en de Oude Hollandse Waterlinie. Ondanks de ligging aan de rand van beide provincies, was het gebied toch centraal: al het verkeer tussen de kust en het oosten passeerde hier. Bovendien was de nabijheid van Gouda, een van de belangrijkste steden van Holland, van invloed, hoewel deze invloed niet altijd positief was voor het omliggende platteland. Het gebied zelf is klein en ligt tussen de Oude Rijn en de Hollandsche IJssel. Het waterbeheer vereiste een complex systeem van molens, gemalen en molenvlieten om overtollig water naar beide rivieren af te voeren. Het Reeuwijkse land is dus op meerdere manieren bijzonder. Dit boek biedt een diepgaand inzicht in de ontstaansgeschiedenis, de landschapsveranderingen en de bewoning door de eeuwen heen. Drs. J. Sophie Visser (1950), oorspronkelijk scheikundige en later opgeleid in sociale geografie, werkte vele jaren in de ICT en richt zich sinds enige tijd op het cultuurhistorische landschap.