“Willoughbyland” schetst het boeiende verhaal van Suriname onder Engelse heerschappij, startend met de ontdekkingsreizen van Sir Walter Raleigh en eindigend met de Nederlandse overname in 1667. In het begin van de jaren 1650 was Engeland een land in puin, geteisterd door de pest, burgeroorlog, armoede en verdriet. Toch doemde er een hoopvol visioen op aan de horizon: een paradijs genaamd Willoughbyland in Guyana.

Deze Engelse kolonie in het huidige Suriname ontleende zijn naam aan Francis, de 5e baron Willoughby van Parham. Als gouverneur van Barbados stuurde hij in 1650 een expeditie van 40 man uit om een geschikte locatie aan de Zuid-Amerikaanse kust te vinden voor kolonisatie. Aangetrokken door een sfeer van tolerantie, optimisme, vruchtbare grond en de belofte van El Dorado’s goud, stroomden veelbelovende en vrijdenkende avonturiers het gebied binnen. Het was destijds de meest veelbelovende kolonie van Engeland.

Met de politieke herstelwerkzaamheden en de terugkeer van Karel II als koning van Engeland, kwam er ook een einde aan de politieke vrijheden in Willoughbyland. In plaats daarvan namen spionage, oorlog, opstand en verraad de overhand. De opkomst van raciale slavernij zorgde uiteindelijk voor een allesoverheersende verwoesting. Wat als een aards paradijs begon, veranderde snel in een van de meest wrede plekken ter wereld.

Francis Willoughby maakte de Nederlandse verovering van Suriname door Abraham Crijnssen niet meer mee; hij verdronk in 1666 bij een schipbreuk.