In de loop der jaren veranderen opvattingen over wetgeving, en in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw ontstaat het idee van deregulering. Door middel van diverse beleidsnota’s en actieprogramma’s wordt gewerkt aan het zogenaamde wetgevingskwaliteitsbeleid, met als doel wetgeving te creëren die de overheid efficiënter kan ondersteunen. Hierdoor zien professionals die betrokken zijn bij het opstellen, uitvoeren, interpreteren, toepassen en handhaven van wetgeving deze voornamelijk als een bestuurlijk hulpmiddel. Of het de burger ten goede komt, wordt minder belangrijk geacht. Zodoende is wetgeving tegenwoordig hoofdzakelijk een beleidsinstrument dat wordt ingezet om specifieke doelen te bereiken. Binnen het wetgevingskwaliteitsbeleid ligt de focus op de legitimiteit van de wetgeving. Discussies hierover zijn verstomd, en de prioriteit van ambtelijke wetgevers ligt niet langer bij de kwaliteit van de wetgeving zelf. Bij wetgevingskwaliteit draait het om de kwaliteit van de wetgeving, de normstelling en de argumentatie en redeneringen die de wetgever daarbij als onderbouwing en verduidelijking geeft. Dit boek toont aan wat er de afgelopen tien tot vijftien jaar is misgegaan met de arbeidswetgeving en dat de kwaliteit daarvan te wensen overlaat. Het blijkt geen op zichzelf staand probleem te zijn; er is structureel iets mis met de kwaliteit van de wetgeving, zodanig dat er terechte vragen rijzen over waar het recht in het arbeidsrecht is gebleven.