Het boek “Weeshuizen in Nederland” onderzoekt en beschrijft de opkomst en ontwikkeling van de zorg voor wezen in elf steden verspreid over Nederland, waarbij elke provincie vertegenwoordigd is, behalve het jonge Flevoland. Uit de studie blijkt dat elke stad een eigen benadering heeft voor wezenzorg en op verschillende manieren reageert op veranderingen, zoals de invoering van de eerste sociale wetgeving in 1854. Vanaf dat moment zijn weeskinderen steeds minder afhankelijk van de spontane vrijgevigheid van welwillende burgers. Ook daalt het aantal weeskinderen snel dankzij de verbeterde overlevingskansen van ouders. Met de komst van de Algemene Bijstandswet in de jaren zestig verdwijnt het bestaansrecht van weeshuizen definitief. Toch zijn er vandaag de dag nog vele stichtingen actief die hun oorsprong vinden in de historische weeshuizen. “Weeshuizen in Nederland” biedt een unieke blik op de oorsprong en evolutie van het weeshuis als instituut, evenals op de achtergronden van de stichtingen die hieruit zijn voortgekomen.