Grootouders, ouders en kinderen zijn met elkaar verbonden door een gedeelde geschiedenis, tradities en waarden die voortleven in de volgende generaties. Deze onderlinge band tussen gezins- en familieleden is sterk en blijvend. Annelies Onderwaater onderzoekt deze verbondenheid vanuit de theorie van Ivan Boszormenyi-Nagy. Ze brengt de contextuele theorie tot leven en plaatst deze binnen een breder theoretisch kader, waarbij ze verbanden legt met andere theorieën, zoals het hechtingsperspectief. De contextuele interventies richten zich op het doorbreken van problematische patronen tussen generaties en bevorderen autonomie binnen relaties. Praktijksituaties zoals adoptie, scheiding, seksueel geweld en uithuisplaatsing worden in het licht van deze visie besproken. Thema’s als boosheid als kracht en de spanning tussen verticale en horizontale loyaliteiten komen aan bod. Er is speciale aandacht voor het proces van ontschuldiging en de vergelijking met vergeving, evenals de blijvende band na de dood en de rol van postume ontschuldiging bij gecompliceerde rouw. Het fenomeen parentificatie wordt opnieuw belicht, met vier criteria om vroegtijdig te herkennen wanneer het negatief kan uitpakken. De auteur bespreekt interventies voor deparentificatie binnen gezinnen en de kwaliteiten en valkuilen voor de geparentificeerde hulpverlener. Het boek is ook waardevol voor niet-professionals die meer willen weten over de ouder-kind band, die zelfs na de dood blijft bestaan. Deze elfde editie is volledig bijgewerkt en biedt verhelderende casuïstiek. Annelies Onderwaater is klinisch psycholoog, psychotherapeut en orthopedagoog, gespecialiseerd in contextuele therapie, relatie- en gezinstherapie, en diverse andere therapeutische benaderingen. Ze werkt als opleider, supervisor en leertherapeut in haar praktijk in Amsterdam.