De achttiende eeuw, bekend als de tijd van de Rede en de Verlichting, was tevens een periode waarin hartstochten en sentimenten een belangrijke rol speelden. Dorothée Sturkenboom neemt de lezer mee naar de emotionele wereld van een groep achttiende-eeuwse schrijvers. In een tijd van ‘nationaal verval’ probeerden zij het gevoelsleven van hun medemensen te sturen. Met hun zogenaamde spectatoriale geschriften voorzagen zij de leergierige burger wekelijks van verlicht-christelijke en maatschappelijk verantwoorde lessen. Deze studie onderzoekt de gevoelsregels, psychologische inzichten en het emotionele vocabulaire van deze Nederlandse spectator-auteurs. Hoe zagen zij emoties? Waarom spraken zij eerder over ‘hartstochten’, ‘driften’ en ‘sentimenten’ dan over emoties? Welke opvattingen hadden ze over het verband tussen emoties en geslacht, en hoe beïnvloedden deze opvattingen hun waardering van verschillende emoties? Welke gevoelens beschouwden zij als belangrijk, problematisch of nastrevenswaardig? Wat was de relatie tussen hun emotieopvattingen en de historische context waarin zij leefden? En hadden spectator-schrijvers uit het latere deel van de eeuw dezelfde ideeën als hun voorgangers? Deze schrijvers zagen de hartstochten als een bedreiging voor de Republiek en projecteerden deze angsten op andere sociale groepen, die zij beschouwden als ‘vrouwelijk’ en gebrekkig in zelfbeheersing. Hun doel was om voor hun eigen sociale klasse – de hogere en bredere Nederlandse burgerij – een tegenovergestelde, mannelijk-superieure identiteit te creëren.