Het maatschappelijke oordeel over ouders die hun kind niet mogen opvoeden, is vaak hard: ‘Wie zijn kind zelf niet kan opvoeden, is ongeschikt.’ Het is alsof falen in het ouderschap het ergste is wat je kan overkomen. Daarom is het niet verwonderlijk dat veel van deze ouders een langdurige strijd aangaan met instanties die zij verantwoordelijk houden voor hun grootste verlies. Vaak gaat het om kinderen die door jeugdbescherming en een kinderrechter permanent in een pleeggezin zijn geplaatst.

Gé Haans biedt in zijn boek een stem aan deze ouders. Door middel van zeventien diepte-interviews probeert hij meer begrip te creëren voor hun verdriet, gevoelens van onrecht, hun strijd en het feit dat deze wonden blijvend zijn. Naast de ouders komen ook deskundigen op het gebied van jeugdbescherming en pleegzorg aan het woord. Inzicht in de drijfveren en het proces van deze ouders kan ouderbegeleiders en pleegzorgwerkers helpen bij het vormgeven van het vaak ingewikkelde samenwerkingsproces tussen ouders en pleegouders. Het succes van deze samenwerking is essentieel voor een geslaagde pleeggezinplaatsing en beïnvloedt de ontwikkelingsmogelijkheden van het pleegkind.

In “Ouderschap zonder opvoederschap” pleit de auteur voor een verandering van perspectief binnen de pleegzorg: ouders moeten niet op afstand blijven, maar juist als co-opvoeders binnen de pleegzorg worden betrokken. Dit type pleegouderschap ondersteunt het kind en zijn ouders, zonder het oorspronkelijke ouderschap te vervangen. In dit nieuwe model groeit het kind op in twee gezinnen. In het derde deel van het boek biedt de auteur praktische adviezen over hoe de samenwerking vanuit het perspectief van de ouders het beste kan worden vormgegeven en wat dit betekent voor pleegzorg in het algemeen.

Gé Haans heeft veertig jaar ervaring in de jeugdzorg, waarvan de laatste tien jaar als behandelcoördinator binnen de pleegzorg. Hij heeft meerdere publicaties op het gebied van jeugdbescherming en pleegzorg op zijn naam staan.