Uit de inleiding van Anke Brus: ‘Toen mijn kind ter wereld kwam, raakte ik erg nieuwsgierig naar andere bammoeders en hun kinderen. Hoe ervaren zij het alleenstaand moederschap? Welke keuzes moeten zij maken? Zijn er voordelen aan alleen opvoeden en wanneer is het zwaar? En hoe is het voor de kinderen om alleen een moeder te hebben? Hoe integreren ze de donor in hun leven?’

‘Omdat ik antwoorden op deze vragen wilde, besloot ik een boek te schrijven over bammoeders en hun kinderen. Ik heb met veel vrouwen en hun kinderen gesproken, en een aantal van hen heb ik voor dit boek geïnterviewd. Bij elke vrouw vond ik herkenning. Het was fijn om te merken dat er meer vrouwen zijn voor wie de kinderwens belangrijker is dan een partner. In sommige opzichten herkende ik mezelf niet, wat me meer bewust maakte van mijn eigen keuzes. Een belangrijk verschil tussen bammoeders is hoe zij hun donor hebben gevonden en of deze nog in hun leven betrokken is. Met veel belangstelling luisterde ik naar de redenen van de vrouwen om hun weg te kiezen. De beste aanpak is die waar je als moeder achter staat en die je goed aan je kind kunt uitleggen. Zo kan een kind zijn leven op een goede manier vormgeven. Deze bevestiging vond ik in de gesprekken met de bamkinderen. Het meest opvallende aan hen is dat het eigenlijk heel gewone kinderen zijn. Ze verschillen niet van kinderen uit traditionele gezinnen, maar hebben een uniek verhaal dat hun leven op een positieve manier kan beïnvloeden. Ze zijn tevreden met hun bestaan en dat is het allerbelangrijkste. Uit hun verhalen blijkt dat als een bammoeder liefde en veiligheid biedt, de kinderen uitstekend opgroeien.’