In de ‘participatiesamenleving’ wordt van mensen verwacht dat ze meer zorg en aandacht besteden aan anderen. Maar hoe ziet dat er in de praktijk uit? Wie zorgt er voor de boodschappen voor een zieke buurman met een verstandelijke beperking? Wie biedt hulp aan een buurtgenoot met een psychiatrische achtergrond bij het openen van de post? En willen mensen dit eigenlijk wel doen? Uit Femmianne Bredewolds onderzoek blijkt dat de meeste mensen geen contact hebben met iemand die een verstandelijke of psychiatrische beperking heeft. En als er wél contact is, kunnen er snel problemen ontstaan, zoals misverstanden met buren of pesterijen in de buurt. Positieve interacties blijken vaak oppervlakkig te zijn: mensen begroeten elkaar of maken een praatje op het hondenveldje of in de winkel. Dit staat in contrast met de verwachtingen van het beleid rond de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Maar hoe groot is dit probleem eigenlijk? LOF DER OPPERVLAKKIGHEID zet het ideaal van de participatiesamenleving in een realistischer perspectief en biedt richtlijnen om de vermaatschappelijking van de zorg en de verwachtingen sinds de invoering van de Wmo effectief te managen. Femmianne Bredewold (1979) studeerde ontwikkelingsstudies aan de Radboud Universiteit Nijmegen en heeft jarenlange ervaring in de geestelijke gezondheidszorg. Sinds 2006 werkt ze als onderzoeker bij het Centrum voor Samenlevingsvraagstukken in Zwolle, waar ze de impact van de Wmo onderzoekt. In 2009 begon ze als buitenpromovenda aan een promotieonderzoek aan de Universiteit van Amsterdam. Dit boek is het resultaat van haar proefschrift.