Sinds de negentiende eeuw wordt het middeleeuwse openbare badhuis vaak afgeschilderd als een bordeel, een plek van vermeende losbandigheid en seksualiteit uit de middeleeuwen. Fabiola van Dam toont echter aan dat het badhuis een complexer fenomeen was. Het diende als essentiële stadsvoorziening die individuen in staat stelde zowel lichamelijk als geestelijk gezond te leven, en droeg bij aan de volksgezondheid. De middeleeuwers hechtten hier veel waarde aan, wat wordt bevestigd door de vele badvoorschriften in medische teksten en populaire gezondheidsleer, de regels betreffende openbare hygiëne en de talrijke afbeeldingen van badscènes. Het onderzoek naar badvoorzieningen, de achterliggende ideeën en de bijbehorende regels onthult wat in de middeleeuwse cultuur als schoon of vuil, en gezond of ziek werd beschouwd. Dit had ook een spirituele dimensie. Het badhuis fungeerde niet alleen als fenomeen, maar ook als metafoor en podium.