Cornelis Chastelein (1657-1714) kwam voort uit een vooraanstaande regentenfamilie uit Dordrecht, maar zag het levenslicht in Amsterdam. Na het verlies van zijn ouders vertrok hij op jonge leeftijd naar Indië. Daar klom hij snel op binnen de gelederen van de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) en groeide hij in Batavia uit tot een eigenzinnige en visionaire VOC-bestuurder met aanzien. Chasteleins doel was om Indië te transformeren van een uitbuitingskolonie naar een duurzame samenleving waarin de lokale bevolking meer autonomie kreeg en hun tradities meer gerespecteerd werden. Hij legde zijn ideeën over agrarische, sociale en bestuurlijke hervormingen vast in een reeks boeiende manifesten en bracht deze ook daadwerkelijk in de praktijk. In de nog onontgonnen gebieden rond Batavia verwierf hij landerijen en realiseerde daar zijn levenswerk: het land Depok. Hier richtte hij voor zijn christenslaven een zelfstandige en zelfvoorzienende landbouwgemeenschap op. Chasteleins testament richtte zich vrijwel geheel op de nalatenschap aan zijn christenslaven. Zij kregen hun vrijheid en werden gezamenlijk eigenaar van het land Depok, waar ze zelfbestuur verkregen. Zo werd Chasteleins erfenis niet alleen een kritiek op het VOC-beleid, maar ook een ongekend sociaal experiment. In 1714 werden de voormalige christenslaven eigenaar van land dat zij ‘voor eeuwig gemeenschappelijk zouden bezitten en gebruiken’. Hoewel de familie Chastelein inmiddels is uitgestorven en het land Depok is opgegaan in de miljoenenstad Kota Depok nabij Jakarta, leeft de gemeenschap van directe afstammelingen van de vrijgemaakte christenslaven nog steeds voort in de historische kern van Kota Depok. Veel van hen zijn inmiddels wereldwijd verspreid. Hun erfgoed omvat een rijke geschiedenis van meer dan drie eeuwen, die niet alleen hun sociaal-culturele identiteit heeft gevormd, maar ook een uniek perspectief biedt op de geschiedenis van dit deel van Indonesië en zijn bevolking.