“De ontdekking van het onschuldige criminele kind” is een boek van Chris Leonards, uitgebracht door Uitgeverij Verloren B.V. met ISBN 9789065505187. In 1833 werd in Rotterdam de eerste jeugdgevangenis opgericht voor kinderen die een straf van meer dan drie maanden hadden gekregen. Dit initiatief kwam van het Genootschap tot Zedelijke Verbetering van Gevangenen, bestaande uit welgestelde burgers met verlichte, humanitaire en christelijke waarden gericht op burgerlijke deugdzaamheid. De kinderen in deze inrichting werden onderworpen aan een streng regime dat vooral zedelijke verbetering nastreefde. Vanwege financiële beperkingen stond de overheid open voor dit particuliere initiatief. Het succes van de heropvoeding bleek echter beperkt. Daarom gingen sommige hervormers zich richten op preventie, waarbij ze werkten met verwaarloosde kinderen die het risico liepen crimineel te worden, hetgeen leidde tot een uitbreiding van residentiële jeugdzorg na 1850. Hervormers binnen het gevangeniswezen concentreerden zich op de door de Code Pénal onderscheiden groep van criminele kinderen, die meestal tot hun achttiende werden vastgehouden, wat de kans op succes vergrootte. Voor deze groep werd in 1857 in Alkmaar een Huis van Verbetering opgericht door de overheid. De langdurige pedagogische aanpak en het inzicht dat de schuld eerder bij de ouders dan bij de kinderen lag, leidden tegen 1880 tot pleidooien voor de heropvoeding van alle criminele kinderen. Na de invoering van de nieuwe strafwet in 1886 kregen alle criminele kinderen een rijksopvoeding, wat zorgde voor een nauwe samenwerking tussen het gevangeniswezen en de particuliere jeugdzorg.