Voor het eerst is er een boek verschenen over de Prinsentuin in Groningen. In deze prachtig geïllustreerde publicatie vertelt Edward Houting over de ontwikkeling van deze renaissancetuin, vanaf de oprichting in 1626 tot aan het huidige beheer. De Prinsentuin in Groningen was een ‘hortus conclusus’, ofwel een omsloten tuin: de tuin, aangelegd in 1626, werd omringd door twee vleugels van het Prinsenhof en een hoge muur langs de Turfsingel. Dit was een plaats waar men zich in alle rust of in goed gezelschap kon terugtrekken, omringd door zorgvuldig onderhouden bloemen en bomen. In het midden van de 17e eeuw onderging de tuin een volledige transformatie, waarbij de gebouwen een nieuwe functie kregen en tegen het einde van de 18e eeuw een militaire rol vervulden. De 19e eeuw markeerde een periode van verval: zowel het Prinsenhof als de vleugels aan de Turfstraat en de Kattenhage raakten in ernstige staat van verwaarlozing. Rond het begin van de 20e eeuw werd de tuin gebruikt als opslagplaats voor turf en bouwmaterialen. In 1939 besloot het gemeentebestuur van Groningen om, met hulp van jonge werklozen, het Prinsenhof te renoveren. In 1940 werd de tuin hersteld naar de staat zoals afgebeeld op de vogelvluchtkaart van de stad uit 1643, gemaakt door Egbert Haubois. De voormalige renaissancetuin beleefde een ware wedergeboorte, met een strak ontwerp van vakken met hekwerken en twee unieke ronde loofgangen die bijzonder waren voor Nederland.