In het Europa van de vroegmoderne tijd gebruikten veel vrouwen brieven als een manier van zelfexpressie. Vaak wordt aangenomen dat deze vrouwelijke briefschrijvers van welgestelde afkomst waren en dat hun correspondentie voornamelijk bedoeld was om persoonlijke ervaringen met andere vrouwen te delen. Echter, zoals in dit boek wordt aangetoond, was dit niet altijd het geval. Ook vrouwen zonder uitgebreide scholing, zoals de echtgenotes van zeelieden, schreven brieven aan hun verre echtgenoten over de dagelijkse zaken thuis. Daarnaast maakten veel vrouwen gebruik van brieven als een publiek platform om hun meningen over politiek en religie te delen; voerden zij via brieven gesprekken met mannelijke geleerden over filosofie en wetenschap; gaven oudere vrouwen advies aan jongere generaties door middel van brieven, en gebruikten schrijfsters het genre om romans te creëren. De artikelen van Mirjam de Baar, Suzan van Dijk, Edda Holm, Netty van Megen, Pim van Oostrum en Agnes Sneller leveren een belangrijke bijdrage aan het huidige begrip van de vroegmoderne brievencultuur, waaraan vrouwen uit alle sociale lagen deelnamen.