“Met mij…” beschrijft het leven van Jaap, zijn rijke innerlijke wereld en hoe hij in 1983 bezweek aan depressies. Zijn vrouw, Mimi, deelt het verhaal over zijn vaak genegeerde noodkreten om hulp voorafgaand aan zijn vrijwillige dood. Ze vertelt over zijn jeugd, hun gezamenlijke leven, de vele vrienden, de hoogte- en dieptepunten, maar ook over de momenten dat ze samen schaterden van het lachen, omdat Jaap het vermogen had om zaken te relativeren. Nu, vele jaren later, is het onderwerp zelfdoding zeer actueel en merkt Mimi dat de hulpverlening nog steeds gefocust is op het koste wat kost voorkomen ervan. Degenen die de moed hebben om open te zijn en niet langer verbergen dat ze iemand hebben bijgestaan die niet verder wilde leven, worden bekritiseerd. Dat het alternatief een eenzame en mogelijk pijnlijke dood zou zijn geweest, lijkt voor hen niet relevant. Maar voor patiënten en nabestaanden is dat des te belangrijker.