In dit boek delen tien studenten hun ervaringen tijdens hun opleiding tot Master Special Educational Needs, waarbij ze zich hebben verdiept in ‘de kunst van het waarnemen’. Als toegewijde en ervaren onderwijsprofessionals hebben zij door deze studie ontdekt dat onbewuste waarnemingen vaak de basis vormen van hun onderwijspraktijk. Deze inzichten sluiten aan bij wat hoogleraar Dijksterhuis (2007) het ‘slimme onbewuste’ noemt. Door hun praktijkonderzoek realiseerden de studenten zich dat veel zaken goed verlopen, maar dat er ook zoiets bestaat als ‘de leerkrachtenval’: een neiging om alleen te reageren op negatief gedrag en niet op positief gedrag. Met deze kennis kunnen ze de stap maken van ‘onbewust waarnemen’ naar ‘bewust interpreteren’, waardoor de weg naar voortdurende verbetering en vernieuwing in het onderwijs geopend wordt.

Elke onderwijssituatie heeft zijn eigen identiteit en functioneert relatief onafhankelijk, vooral in interactie met de omgeving. Voor verbetering en vernieuwing van het onderwijs is het noodzakelijk om verbindingen te leggen met de wereld buiten de eigen school, klas en les. Hierdoor worden leraren niet alleen uitvoerders van andermans ideeën, maar ook onderzoekers van hun eigen leerprocessen en die van hun leerlingen. (Kok, 2008). Dit vormt een voortdurende zoektocht naar kennis over wat werkt en niet werkt in het onderwijs.

Staatssecretaris Dijksma heeft ook voor dit tweede boek, Tien keer beter!, het voorwoord geschreven. Zij erkent hiermee de basis die nodig is voor goed onderwijs: leraren die weten wat werkt om ‘leerlingen optimaal te laten presteren’. Volgens Dijksma draait alles om kennis. Dat betreft zelfkennis, vakinhoudelijke en didactische kennis, en kennis over speciale onderwijsbehoeften. Maar goede leraren, ook masters SEN, zijn niet alleen afhankelijk van kennis. Zij worden ook gedreven door empathie en de motivatie om kinderen iets te leren, ongeacht hun achtergrond of eventuele stoornissen. Talent is overal te vinden, mits je bereid bent het te zien.