In 1970 begon de grote toename van adoptiekinderen van buiten Europa. Binnen tien jaar werd duidelijk dat hoewel deze adopties meestal succesvol waren, er toch bij een kwart van de geadopteerden en hun gezinnen ernstige en vaak onoplosbare problemen ontstonden. Diverse organisaties en individuen hebben sindsdien geprobeerd om adoptiegezinnen te ondersteunen en hun leefomstandigheden te verbeteren. De effecten van deze inspanningen zouden zichtbaar moeten zijn bij de generatie die rond 1995 kinderen adopteerde. Hans Walenkamp heeft onderzocht of dit daadwerkelijk het geval is. Hij heeft diepgaand en empathisch gesproken met tien echtparen waarbij adoptie in de jaren zeventig niet slaagde. Ter vergelijking heeft hij twintig adoptie-echtparen van de tweede generatie op een even indringende manier geïnterviewd. De vraag is natuurlijk of die tweede generatie iets geleerd heeft van de eerste. Hans Walenkamp bedrijft met dit boek geen wetenschap, maar zijn aanpak is minstens zo waardevol. Hij deelt zijn gedachten en inzichten als ervaringsdeskundige met de adoptiewereld van de afgelopen veertig jaar. Hij biedt de lezer een soms confronterende blik op het privéleven van adoptiegezinnen. Bovendien onderzoekt hij of en hoe adoptieouderschap verschilt van biologisch ouderschap en of adoptie haalbaar is voor doorsnee ouders. Hoewel hij geen definitieve antwoorden geeft, zijn er wel duidelijke trends en ontwikkelingsmogelijkheden te onderscheiden.