Tijdens de Tweede Wereldoorlog namen de Nederlandse bisschoppen stelling tegen het nationaalsocialisme, overtuigd dat het fundamenteel strijdig was met het christelijk geloof. Onder leiding van mgr. J.P. Huibers zette het bisdom Haarlem zich af tegen de verspreiding van nationaalsocialistische ideeën onder zijn parochianen. Er werden ook stappen ondernomen om degenen die de NSB en aanverwante organisaties steunden, de toegang tot de sacramenten te ontzeggen. In de dagelijkse pastorale zorg stonden geestelijken voor tal van problemen en uitdagingen: van het verlenen van absolutie tijdens bombardementen tot het voortzetten van de communie-uitreiking. Ze kwamen vaak direct in conflict met de Duitse bezettingsmacht. Veel geestelijken en enkele broeders werden gevangengenomen of naar concentratiekampen gedeporteerd, waarvan twee priesters en een broeder het niet overleefden. Tegen het einde van de oorlog, door de hongerwinter en het verscherpte optreden van de bezetter, namen de problemen aanzienlijk toe. Dit boek onderzoekt hoe het bisdom Haarlem, dat bijna geheel West-Nederland bestreek, zich staande hield. Hoe ging het om met de Duitse bezetting, welke rol speelde het in het verzet en hoe slaagde het erin de gelovigen te inspireren en te ondersteunen in een van de zwaarste periodes van onze geschiedenis?