De geschiedenis van Nederlands-Indië is tijdens het koloniale tijdperk meestal vanuit een Europees perspectief vastgelegd. De focus lag daarbij vooral op de acties van de Europese kolonisten. Echter, historici zoals J.C. van Leur en B.J.O. Schrieke vormden een uitzondering. Zij legden de basis voor de Indocentrische geschiedschrijving die na de dekolonisatie bekend werd. In dit boek wordt onderzocht waarom deze Nederlandse historici, die tijdens hun leven ook deel uitmaakten van de bestuursstructuur in Nederlands-Indië, tot hun opmerkelijke werk kwamen. Hun visie wordt gepresenteerd als een reactie op de politieke, culturele en wetenschappelijke ontwikkelingen van hun tijd. Het onderzoek van de auteur is gebaseerd op een biografische analyse. Hij ontdekt dat het toenemende verzet van de Indonesische bevolking tegen de Nederlandse overheersing minder invloed had op de standpunten van Schrieke en Van Leur dan men zou verwachten. Van Leur’s Indocentrisme blijkt vooral een reactie te zijn op zuiver Europese ontwikkelingen, terwijl Schrieke’s werk voortkwam uit de behoefte om het koloniale beleid wetenschappelijk te onderbouwen.