Er is een sterke verbinding tussen de wereld van de psychoanalyse en die van het theater. Deze relatie gaat terug tot de vroege dagen van de psychoanalyse, toen Freud, geïnspireerd door Sophocles’ beroemde tragedie ‘Oedipus Rex’, een van zijn fundamentele concepten introduceerde: het Oedipuscomplex. Termen zoals ‘acting out’ en ‘inner space’ binnen het psychoanalytische kader zouden ondenkbaar zijn zonder de invloed van het theater. Omgekeerd heeft de psychoanalyse ook een stempel gedrukt op het theater. Dit blijkt uit de interpretaties van beroemde toneelwerken zoals Shakespeare’s ‘Hamlet’ en het onderzoek naar de onbewuste drijfveren van toneelschrijvers. Tegenwoordig richt de psychoanalytische benadering van theater zich steeds meer op de onbewuste aspecten van de relatie tussen toeschouwer en acteur. Hierbij worden zowel het voyeurisme van de kijker als het narcistische en exhibitionistische van de acteur onder de loep genomen.