Onder het huidige Nederlandse recht kan er een gelijktijdig optreden zijn van revindicatie en de vordering wegens onverschuldigde betaling. Deze mogelijkheid is historisch gezien opvallend, omdat deze acties in het Romeinse recht als tegengesteld werden beschouwd. Een samenloop tussen de rei vindicatio en de condictio, de voorloper van de moderne vordering wegens onverschuldigde betaling, was in principe uitgesloten. De rei vindicatio was namelijk gebaseerd op het eigendomsrecht van de eiser, terwijl de condictio voortkwam uit de verplichting van de gedaagde om een zaak aan de eiser in eigendom over te dragen.

Dit boek onderzoekt hoe de condictio zich heeft ontwikkeld tot een vordering die naast de rei vindicatio kan bestaan. Bij deze ontwikkeling speelde de eis dat eigendomsoverdracht moet berusten op een geldige titel (iusta causa) een cruciale rol. De historische evolutie wordt gevolgd vanaf het klassieke Romeinse recht, door het Middeleeuwse ius commune, tot aan de invoering van de codificaties in Duitsland, Zwitserland, Frankrijk en Nederland. Er wordt speciaal aandacht besteed aan het ontwerp van het Nieuw Burgerlijk Wetboek.