In “Leven met de doodstraf” onderzoekt journaliste Linda Polman de opmerkelijke relaties tussen de gewelddadige (massa)moordenaars op death row in Texas en hun Europese vriendinnen, vaak huisvrouwen van middelbare leeftijd. Met oog voor het absurde legt Polman de wreedheden bloot van de ‘doodstrafindustrie’ in de Verenigde Staten en de mensen die erin verstrikt raken. In haar boek “Death Row Dollies” volgt ze jarenlang vrouwen die hun leven nauw verbinden met dat van terdoodveroordeelden in Texas. Dit betreft niet alleen Nederlandse en andere trans-Atlantische ‘dollies’ die verblijven in goedkope motels nabij de Texaanse death row, maar ook vrouwen van de kleine anti-doodstrafbeweging in Texas zelf, evenals families die na de executie van hun man of vader achterblijven met slechts een paar brieven en een tafelventilator als nalatenschap. Ook maakt ze kennis met de terdoodveroordeelden zelf. De aandacht voor de doodstraf in de VS is de laatste jaren weer toegenomen door een reeks mislukte executies, verhalen van onschuldigen die na jaren op death row vrijkwamen, en het tekort aan chemicaliën voor dodelijke injecties. Hierdoor dreigen Amerikaanse staten waar de doodstraf geldt terug te grijpen naar gaskamers en vuurpelotons.