De vernietiging van culturele eigendommen tijdens oorlogen is een probleem dat al eeuwenlang bestaat. Het opzettelijk beschadigen van vijandelijk erfgoed en het plunderen van antiquiteiten voor oorlogsbuit of persoonlijke winst zijn al sinds mensenheugenis bekend. Daarom zijn er, vooral in de twintigste eeuw, diverse maatregelen getroffen om schade aan cultureel erfgoed tijdens conflicten te voorkomen. Zo zijn er internationale wetten opgesteld, hebben de strijdkrachten speciale diensten opgericht, en zijn niet-gouvernementele organisaties betrokken geraakt bij dit vraagstuk. Er zijn schuilplaatsen voor culturele voorwerpen gebouwd en musea hebben programma’s ontwikkeld voor risicobeheer. Ondanks deze inspanningen blijft het probleem zeer actueel. De auteur onderzoekt waar de tekortkomingen in de preventiestrategieën liggen, met een speciale nadruk op de rol van de internationale gemeenschap bij het beleid en de coördinatie daarvan. Het probleem van de vernietiging van cultureel erfgoed wordt eerst geanalyseerd en geplaatst binnen de huidige theorieën over nationalisme en gewapende conflicten. Vervolgens wordt de bestaande preventiestrategie geëvalueerd aan de hand van twee voorbeelden: Kosovo en Irak.