Peri-implantaire ontstekingen, waaronder peri-implantaire mucositis en peri-implantitis, zijn complexe aandoeningen met meerdere oorzaken. Ze ontstaan door een ingewikkelde wisselwerking tussen bacteriële biofilmvorming, de materiaaleigenschappen van het implantaat en de immuunreactie van de gastheer. Verschillende risicofactoren, zoals inadequate mondhygiëne, leefgewoonten, een voorgeschiedenis van parodontitis, systemische ziektes en iatrogene factoren, spelen een cruciale rol bij het ontstaan en de progressie van deze ontstekingen. Preventie is van groot belang, aangezien deze ontstekingen de levensduur en het succes van tandimplantaten kunnen bedreigen. Ideaal gezien begint preventie al vóór de implantaatplaatsing, met een focus op het identificeren en elimineren van mogelijke risicofactoren. Vervolgens zijn de juiste plaatsing van het implantaat en het ontwerpen van een prothetische constructie die goed schoon te maken is en in harmonie met de omliggende weefsels functioneert, essentieel om een gezonde peri-implantaire situatie te bevorderen. Na de plaatsing van het implantaat is het cruciaal om de patiënt op te nemen in een gestructureerd nazorgprogramma, waarin strikte mondhygiëne, regelmatige controles en professionele reiniging centraal staan. Diagnostiek van peri-implantaire ontstekingen omvat klinisch onderzoek, zoals het meten van pocketdiepte, bloedingsneiging bij sonderen en röntgenonderzoek. Vroege detectie stelt ons in staat om tijdig in te grijpen, wat verdere achteruitgang en uiteindelijk verlies van het tandimplantaat kan voorkomen. De behandeling van peri-implantaire mucositis richt zich voornamelijk op het verstoren van de biofilm, zowel door de patiënt als door de zorgprofessional. Het verbeteren van de mondhygiëne van de patiënt, gecombineerd met professionele niet-chirurgische mechanische reiniging, wordt beschouwd als de standaardbehandeling voor peri-implantaire mucositis. Bij peri-implantitis wordt een stapsgewijze aanpak gehanteerd, beginnend met niet-chirurgische reiniging, eventueel aangevuld met antiseptica of antibiotica. Indien nodig volgt een chirurgische fase waarin het implantaatoppervlak onder direct zicht wordt gereinigd en het ontstekingsweefsel wordt verwijderd, mogelijk gecombineerd met regeneratieve procedures of implantoplastiek. Over het algemeen is peri-implantitis moeilijk te behandelen, en het behalen van voorspelbaar lange termijn succes is een uitdaging. De sleutel tot blijvend implantaatbehoud ligt daarom in het voorkomen van peri-implantaire ontstekingen door effectieve preventieve maatregelen te implementeren.