In de zestiende eeuw nam de wateroverlast in Delfland aanzienlijk toe door veranderingen in het landschap en hevige stormen. De regionale leiders, de hoogheemraden, waren van mening dat het centraliseren van het bestuur cruciaal zou zijn voor een beter waterbeheer. Lokale ambachtsbesturen voelden echter hun eeuwenoude zelfstandigheid bedreigd en waren fel tegen deze plannen. Dit resulteerde in talloze conflicten rondom het waterbeheer, waarbij ook andere partijen zoals dijkgraven en ambachtsheren betrokken waren. Het is opmerkelijk dat de omvang en aard van het verzet tegen de hoogheemraden sterk varieerde per ambacht. In deze bestuurlijke geschiedenis van het Hoogheemraadschap van Delfland toont Carla de Wilt aan dat, naast de diversiteit in landschap en waterbeheer, de lokale cultuur van participatie een verrassende verklaring biedt voor deze verschillen.