Vierenzestig jaar later. Tijdens mijn vele bezoeken aan Amsterdam heb ik herhaaldelijk geprobeerd om het oude R.K. Jongensweeshuis aan de Lauriergracht 105 te bezichtigen. De drie grote deuren waren, net als in het verleden, stevig gesloten. Van maart 1948, toen ik acht jaar oud was, tot september 1952 bracht ik daar een deel van mijn jeugd door. Onder het strenge toezicht van nonnen en regenten werden wij, samen met veel andere jongens, opgevoed met de nadruk op bidden en gehoorzaamheid. De kapel kende ik beter van binnen dan van buiten. Mijn identiteit leek te verdwijnen, ik was slechts een nummer. Zonder een greintje liefde werden de regels van de Katholieke kerk ons ingeprent. Doordat ik vaak van groep wisselde, was het onmogelijk om vrienden te maken. Het was een constante stroom van komen en gaan van lotgenoten. Even onverwacht als ik er terechtkwam, werd ik er weer weggehaald om naar een ander tehuis te verhuizen. Nooit heb ik nog iemand ontmoet van de jongens en nonnen die destijds daar verbleven. Ook mijn broers en zussen ondergingen hetzelfde lot. De kinderbescherming van die tijd had met hun “korte” inzicht niet door wat ze een gezin aandeden. In december 1947 werden mijn moeder ineens van haar zeven kinderen beroofd en bleef ze alleen achter. Geen enkele poging werd ondernomen door de kinderbescherming om ons gezin te herenigen. Zo bracht ik veertien jaar door in verschillende tehuizen.