De vakbeweging verkeert onder druk. Sinds de jaren tachtig schieten rechtse politici en opiniemakers hun giftige pijlen af op vakbonden. Ze zouden ouderwets zijn, enkel de belangen van oudere mannen verdedigen en niet meer passen in de moderne maatschappij. Dit beeld is zo vaak herhaald dat velen het zijn gaan geloven. Als het dagelijks in de krant staat of door invloedrijke personen op televisie wordt gezegd, moet het toch waar zijn? Bovendien zorgen deze aanvallen en een afnemend ledenaantal voor interne spanningen. Bestuurders die oprecht de belangen van werknemers binnen het kapitalisme willen behartigen, staan tegenover collega’s en kaderleden die pleiten voor een agressievere aanpak. Zij vinden dat er minder nadruk moet liggen op het poldermodel en dat de vakbeweging terug moet keren naar haar wortels, de tijd waarin voor elke cent strijd werd geleverd. Het is tijd voor beide kampen, en voor welwillende critici, om zich te verdiepen in de rijke geschiedenis van 1,7 miljoen Nederlanders. Hoe kleine groepen vanuit het niets vochten tegen de zesdaagse werkweek en de veertienurige werkdag, en tegen de levensgevaarlijke werkomstandigheden en hongerlonen. Die strijd werd gewonnen. Toch heeft de recente economische crisis aangetoond dat er nog veel te winnen valt. De druk op lonen en salarissen neemt weer toe, en duizenden mensen worden als overbodig terzijde geschoven. Alleen een sterke vakbeweging kan weerstand bieden aan een kapitalisme dat nog steeds niet op menselijke maat is afgestemd. Een vernieuwde uitgave van Werknemers Georganiseerd is hard nodig.