Marga Klompé, die van 1956 tot 1963 minister van Maatschappelijk Werk was, verklaarde ooit dat de Indische Nederlanders waren opgeofferd voor grotere belangen. In de periode van 1950 tot 1970 verlieten ongeveer 380.000 Nederlandse staatsburgers, onderdanen en loyalisten de pas gevormde republiek Indonesië. Hun loyaliteit aan ‘Koningin, volk en vaderland’ dwong hen om hun geboorteland te verlaten na de onafhankelijkheid van de voormalige kolonie Nederlands-Indië. Deze grootschalige uittocht werd jarenlang aangeduid als ‘de repatriëring’, een term die lijkt te wijzen op goede zorg en overheidssteun. Maar dat was verre van de waarheid. De diverse groep ontheemden kreeg te maken met een aanzienlijke schuld aan de Nederlandse overheid voor de kosten van hun opvang. Bovendien toonde de overheidszorg grote tekortkomingen en zwakheden. Uit schaamte en vernedering hebben de getroffen Indische Nederlanders, Indo-Afrikanen, Chinese Nederlanders, Moluks KNIL- en marinepersoneel, Papoea’s, Toegoenezen, zogenaamde maatschappelijke Nederlanders, en veiliggestelde Indonesiërs al die tijd gezwegen; hun lot bestond uit stille armoede, gedwongen assimilatie en ondoorzichtige misstanden. Onderzoeksjournalist Griselda Molemans bracht de waarheid aan het licht door interviews met betrokkenen en grondig archiefonderzoek. Haar boek “Opgevangen in andijvielucht” biedt een waarheidsgetrouw beeld van deze donkere periode in de Nederlandse geschiedenis. Daarnaast ontdekte ze dat de Indische gemeenschap tot op heden zeven financiële claims tegen de Nederlandse overheid heeft, evenals twee tegen verzekeringsmaatschappijen en banken.