Curaçao bleek niet geschikt te zijn voor tropische plantagelandbouw. In ‘Slavernij en vrijheid op Curaçao’ wordt beschreven hoe het eiland zich ontwikkelde tot een belangrijk Atlantisch handelsknooppunt, aangedreven door de slavenhandel. De concentratie van inwoners in het stedelijke gebied rondom de haven, waar ook de helft van de slaven woonde, weerspiegelt deze economische focus. De stad en de haven boden slaven kansen om geld te verdienen en zichzelf en hun kinderen vrij te kopen. In de achttiende eeuw nam de groep vrijgelaten slaven en hun vrijgeboren kinderen snel in aantal toe. Rond 1790 waren de aantallen vrije niet-blanken en blanken vergelijkbaar. Blanken keken met een mengeling van minachting, achterdocht en angst naar de vrije zwarten en kleurlingen, die zij samen met slaven als één groep beschouwden. Dit kwam tot uiting in de lokale wetgeving en veroorzaakte misstanden, onder andere in de rechtspraak. Toch wisten vrije niet-blanken een belangrijke positie in de Curaçaose economie te verwerven en werden zij onmisbaar voor de interne ordehandhaving en defensie. Er ontstond een spanningsveld tussen het gouvernement, de blanke bevolking en de vrije niet-blanke groep. Aan het eind van de achttiende eeuw, toen het eiland werd meegesleurd in een regionale golf van maatschappelijke onrust en geweld door de Franse en Haïtiaanse revoluties, kreeg dit spanningsveld een extra dimensie.